وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
صفحه اصلياخبار فرهنگ سلامتپيام هاي سلامتيفیلم و تیزربازی های سلامتنرم افزارهای سلامتجدیدترین مطالب سلامتباورهای غلطروزهای سلامتآموزش همگانی تغذیه
صفحه اول
تماس با ما
RSS
پنج شنبه ٠٨ اسفند ١٣٩٨  -  
 » 
عنوان ها
جدیدترین اخبار
جدیدترین مطالب
اخبار > تبیین نظام خودمراقبتی در سلامت شغلی
 


نسخه چاپي  ارسال به دوست
 
  تبیین نظام خودمراقبتی در سلامت شغلی

 

خود مراقبتی یکی از مفاهیم اساسی در مراقبت از سلامتی است. این مفهوم در بیماری­های مزمن اهمیت بیشتری پیدا می کند. برای مثال یک فرد دیابتی در طول سال به طور متوسط تنها حدود 3 ساعت با یک متخصص تماس دارد و بقیه سال با استفاده از توصیه­های آن متخصص یا روش های دیگر آموزشی به مراقبت از خود می­پردازد.

خود مراقبتی در زمینه پیشگیری از بروز بیماری­ها هم اهمیت زیادی دارد. مطالعات مختلف نشان داده است که خود مراقبتی مهمترین شکل مراقبت اولیه می باشد. در سلامت شغلی و محیطی هم خود مراقبتی از اهمیت فراوانی برخوردار می­باشد.

 بهره­وری یک جامعه، به جامعه شاغلین آن بستگی دارد لذا وجود بیماری­ در این گروه از افراد از نظر بهره وری هم اهمیت زیادی دارد. از سوی دیگر با توجه به محدود بودن متخصصین طب کار میزان دسترسی کارگران به این پزشکان محدودتر هم می باشد لذا خود مراقبتی در این گروه اهمیت دو چندان می یابد.

مفاهیمی نظیر غیبت از کار که در بهره­وری کلی سازمان اثرات نامطلوب قابل ملاحظه ای دارد امروزه از مهمترین مباحث مطرح در سلامت شغلی محسوب می شود. بسیاری از بیماری­های شغلی، نظیر بیماری های عضلانی،اسکلتی و در راس آن کمردردها با رعایت اصول ساده خود مراقبتی تا حدود زیادی قابل پیشگیری می­باشند.

آموزش سیستماتیک و هدفمند به گروه­های مختلف شغلی، مهمترین ابزار دستیابی به این هدف محسوب می شود. تجربه موفق آموزش سیستماتیک در ایران، در زمینه رانندگان حرفه ای وسایل نقلیه وجود دارد. هر چند این مدل آموزشی هم با نقایص و کاستی­هایی همراه است ولی در مجموع در درازمدت نقش مهمی در بالا بردن سطح آگاهی این قشر از جامعه دارد.

 به نظر می­رسد در این دوره زمانی مهمترین وظیفه مجلس شورای اسلامی و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تعیین گروه­های پرخطر شغلی، تهیه و تبیین روش­های آموزش سیستماتیک به آنها و الزام این گروه­ها برای دریافت این آموزش­ها می­باشد. گروه­هایی نظیر کارگران معادن، گروه­های دارای مواجهه با سیلیس، گروه­های دارای مواجهه با آزبست، پرسنل بیمارستانی و ده­ها گروه شغلی دیگر می­تواند در این لیست جای گیرد.

 از سوی دیگر در تبیین نظام خودمراقبتی شغلی، نقش رسانه­ها به ویژه صدا و سیما اهمیت حیاتی دارد. ایجاد فرهنگ خود مراقبتی بدون همکاری رسانه­ها غیر ممکن است. این موضوع در مورد سلامت شغلی و محیطی هم صادق می باشد. در طی سال های گذشته و با فراگیرتر شدن بحث آلودگی هوا و ورود رسانه­ها به این موضوع، تغییر آگاهی، نگرش و فرهنگ مردم در مطالعات مختلف نشان داده شده است. در سایر زمینه­های سلامت شغلی و محیطی هم این موضوع مصداق دارد.

 در مجموع برای ارتقای فرهنگ خودمراقبتی در زمینه بیماری­های شغلی و محیطی یک نگاه سیستماتیک فرادستگاهی و همکاری کلیه سازمان­های درگیر در این موضوع اهمیت دارد.306

 

دکتر سیدمحمد سیدمهدی

متخصص طب کار و بیماری­های شغلی

 
 چهارشنبه ٢١ خرداد ١٣٩٣- ١٣:٥٠ / شماره خبر: ١٠٩٦٤٥
برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج